Column

Uit(de)vaart

Misschien niet zo’n vrolijk onderwerp maar wel een onderwerp waar ieder mens, vroeg of laat, mee te maken krijgt. Uitvaarten weerspiegelen veranderingen in de samenleving en de wijze waarop een uitvaart plaatsvindt, is duidelijk tijd- en streekgebonden. Mijn eerste uitvaart betrof mijn opa. Ik was zestien jaar oud en mijn opa werd in zijn pyjama begraven. Ik vond dat vreemd. Ik kende mijn opa nauwelijks in pyjama en ook al werd er dan gesproken over laatste rustplaats, om daar nou zo gekleed naartoe te worden gebracht … Deze uitvaart maakte veel indruk op mij. Het was de eerste keer dat ik in mijn directe omgeving met de sterfelijkheid van een mens werd geconfronteerd. Jaren later overleed mijn oma. De predikant die de dienst leidde heeft haar eigenlijk niet genoemd. Ik was nog op een leeftijd dat ik iedere onrechtmatigheid direct te lijf ging en dus ben ik dan ook na de dienst op de man afgestapt. Ik heb hem gezegd dat er niets terug te vinden was van mijn oma in zijn overdenking. Erg dankbaar was hij mij niet voor deze woorden. De laatste tijd denk ik nog wel eens terug aan die vroegere uitvaarten, die vaak erg plechtig en vooral ook erg stil waren. Ik mis die stilte soms. Zo gebeurde het mij afgelopen najaar dat ik in een rouwstoet meeliep en iemand achter mij hoorde vragen aan zijn buurman: ‘Heb jij je boot al uit het water?’ Soms galmen die woorden nog wel eens door mijn hoofd. De man die begraven werd was oud geworden maar toch … Ik moest denken aan de zusters van mijn oma. Ze werden allemaal stokoud. Eén leeft er nog steeds. Allemaal woonden ze in Twente en als er één overleed, toerde ik met mijn ouders die kant op. Doorgaans was het een weerzien dat nauwelijks verschilde van een enthousiast georganiseerde familiereünie. Tot aan de koffie was men gelukkig wel stil, want die boot –  die inmiddels weer in het water ligt – zit mij soms nog wel eens dwars.

 

Janni Doeven