De deur van de kerk is zo nu en dan open voor wie daar behoefte aan heeft.  Voorlopig is er nog afstand, een noodzakelijke afstand, die zich naar mijn idee steeds meer laat voelen. Hoe gewoon was het niet om naar binnen te gaan, op de ander af te stappen, elkaar een hand te geven en in de bank te schuiven

Dit jaar was er geen palmpasen in en rond de kerk met kinderen die zongen, luisterden, lachten en eieren zochten. Het zitten in de kring op Goede Vrijdag en dan paaszondag, dat alles ging niet door. We konden elkaar niet begroeten, niet ontmoeten op de vertrouwde plek. Dat is kaal.